داغش بدجور بدلم 

                     مانده

        چنان ملخک  گرسنه ای که برهزاران

         مزرعه برهوت گشته وداغ هزاران هزار

         خوشه گندم به دلش نشسته      

        

...................................................................

روزگاری قهربودی روزگاری اشتی

ماجرای عشق مارا ساده می انگاشتی

وقت برگشتن اگرراحت نمی بخشیدمت

این قدر ها هم مرااحمق نمی پنداشتی

من زمین کوچکی بودم که ازترس کلاغ

جای گندم دورتادورم مترسک کاشتی

گفته بودم ساعت دوری عذابم می دهد

مشتی ازشن های ساحل باخودت برداشتی

نامه دادی جان من هستی وفهمیدم

چراازبه لب اوردنم احساس خوبی داشتی

تاکه خودرا نردبان سازم برای دیدنت

استخوانهای مرا پهلوی هم انباشتی

ماه پنهان شد.... نمایان شد

داشتم ازیاد می بردم ترا...نگذاشتی

.................................................................

کاش خدا وقتی ادمهارا افرید

جفت هرکس راباهاش می افرید

تااین همه ادمای لنگه به لنگه

زیراین سقف ها به اجبار خودشون رو

          جفت نشون نمی دادند



موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : یکشنبه ۱۳٩۳/۱۱/٥ | ۳:٠۳ ‎ب.ظ | نویسنده : حاج عمو | نظرات ()
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By SlideTheme :.