عاقبت یکروز باطرز عجیب وتازه ای

می کشم خودراوسرفصل خبرها

                می شوم 

 

...............................................

ازاین به بعد پست های من 

       مخاطب خاص ندارد

          

...............................................

ای درامیخته باهرکسی ازراه رسید

می توان ازتو فقط دورشد واه کشید

پرچم صلح برافراشته ام برسرخویش

نه یکی بلکه به اندازه ی موهای

               سفید

سالها مثل درختی که دم نجاری

             است

وقت روشن شدن اره وجودم لرزید

ناهماهنگی تقدیرنشان داد به من

به تقاضای خوداصرار نباید ورزید

 

شب کوتاه وصالت به گمان شد

           سپری

دست درزلف تو نابرده دوتا صبح

            دمید

من ازان کوچ که باید بروی کشته

             شوی

زنده برگشتم وانگیزه پروازپرید

تلخی وصل نداردکم ازاندوه فراق

شادی بلبل ازان است که بوکردو

 

             نچید

مقصدان گونه که گفتندبه ما روشن

             نیست

دوستان نیمه راهیداگربرگردید          

 ...............................................

باران کمی اهسته تر

 

اینجاکسی درخانه نیست

 

من هستم

 

 

            و 

تنهائی

 

           و

 

 

 

 

دردی که نامش زندگیست

 

 

 

 

 


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : پنجشنبه ۱۳٩۳/۸/۱ | ۱:٥۱ ‎ب.ظ | نویسنده : حاج عمو | نظرات ()
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By SlideTheme :.