امده ام که تا به خود گوش کشان کشانمت

بی دل وبی خودت کنم در دل وجان نشانمت

امده ام بهار خوش پیش توای درخت گل

تا که کنار گیرمت خوش خوش ومی فشانمت

امده ام که تاتوراجلوه دهم دراین سرا

همچودعای عاشقان فوق فلک رسانمت

امده ام که بوسه ای ازصنمی ربوده ای

  بازبده به خوشدلی خواجه که واستانمت

 

 

گل چه بودکه گل توئی ناطق امر قل توئی

گردگری نداندت چون تومنی بدانمت

جان وروان من توئی فاتحه خوان من توئی

فاتحه شوتویک سری تاکه به دل به خوانمت

صیدمنی شکارمن گرچه زدام جسته ای

جانب دام بازرو ورنروی برانمت

شیربگفت مرمرا نادره اهوی برو

در پی من چه می دوی تیز که بردرانمت

زخم پذیر وپیش رو چون سپر شجاعتی

گوش به غیر زه مده تاچوکمان خمانمت

ازحدخاک تا بشرچندهزار منزلست

شهر به شهر بردمت برسرره نمانمت

هیچ مگو وکف مکن سرمگشای دیگ را

نیک بجوش وصبرکن زانک همی برانمت

نی که توشیرزاده ای در تن اهوی نهان

من زحجاب اهوی یک رمه بگذرانمت

گوی منی ومی دوی درچوگان حکم من

در پی توهمی دوم گرچه که می دوانمت

 




موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : پنجشنبه ۱۳٩۳/٥/۱٦ | ۱٢:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : حاج عمو | نظرات ()
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By SlideTheme :.